Şöyle bir bakınca, karıştırınca anlayacaksınız ki torpil, reklam yapmıyorum burada. Bu bloglar e-mailler, telefonlar, patronlar, müşteriler, dosyalar, karlı havalar, kötü trafikler arasında gününüze bir nebze olsun renk katacak, ilham verecek. Here they are..

Rüya

Nasıl oluyordu bilmiyorum ama 12 yaşındayken de zevkliydi, farklıydı, trendsetter’dı. 

Şimdi ise tam bir moda ikonu ve şanslıyız ki bu zevkini bizimle paylaşma işini de blogunda severek yapıyor.

İşte Rüya’nın blogu;

http://fashiononboard.blogspot.com/

Burada Rüya, gün gün moduna, keyfine, yerine göre giydiği kıyafetlerini, bazen gittiği yerleri gördüğü şeyleri küçük notlarını ekleyerek bizimle paylaşıyor, moda çekimleri tasarımlar aksesuarlar gibi kendisine ilham veren kişi ve objeleri de atlamıyor. Estetik olmayan bir tek şey yok burada.

Örneğin, şu fotoğraflarda gördükleriniz kendisi, bir modacının yeni kreasyon tanıtımı falan değil:)

Unutmadan, Rüya zaman zaman blogunda okurlarına da kıyak yapıyor. Özel günlerde (örneğin yılbaşı zamanı) yaptığı çekilişler kaçırılacak gibi değil. Şu anda devam etmekte olan Sevgililer Günü çekilişinin ödüllerini buradan görebilirsiniz. Katılmak çok kolay, hediyeler ise ”to die for”. Bu yazıyı yazarak neden kendi şansımı azaltıyorum onu da bilmiyorum ya.

Fırat

Bahsedeceğim diğer blog için sizi baştan uyarayım, açken bakmak sakıncalı oluyor!

 Fırat arkadaşımız bu işe blogdan önce Facebook’ta yaptığı yemeklerin fotoğraflarını sergileyerek başladı ve herkeste mide gurultularına, baş dönmelerine ve kınamalara sebep oldu. Sonra bir baktık biz Fırat adliyelere gidecek davalara girecek filan diye beklerken, Tünel tarafında bir bistroda şeflik yapmaya başlamış. Bunlar benim gibi ”çok güzel makarna yaparım, bir de kek” seviyesinde kalmış insanlar için çok inanılmaz şeyler cidden.

Derken bu işlerini şu görmüş olduğunuz bloga taşıdı; http://futfak.com/

Olay sadece güzel yemek yapmak değil elbet, bunların sunumu ve fotoğraflanması.. Fırat bunların hepsini harika yapıyor. Bir de her eserinin altına, üstüne o yemekle ilgili (veya değil:) hikayelerini yazıyor. Bu hikayelerin başlıca konuları aşk, kadınlar, arkadaşlar, aile ve Fırat’ın bunlarla ve kendisi ile ilgili tespitleri.. Yemeği daha gerçek, daha ”hikayeli” hale getiriyor bunlar. (‘bunun anısı var’ cümlesi bir kağıt mendili bile kıymetli yapabilir, bilirsiniz). Blogda yemek dışında yazılar da yer almakta, inceleyince göreceksiniz zaten.

Bu arada, Fırat avukat, yemek yapmaktan hoşlanıyor (obvious), gitar çalıyor, mavi gözlü, İkizler burcu, evcimen bir yapıya sahip. Bu bilgi de hani öylesine canım, hiç bir amacı yok  :)

Fırat, yukarıda bahsettiğim Rüya’nın blogundaki gibi sen de çekilişler mi yapsan acaba, hani kazanana yemek kem küm:)

“Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum.”

Peki, şimdi size bu yılın verdiği en büyük dersi açıklıyorum:

“Plan yapma,

çünkü hiçbirşey planladığın gibi gitmeyecek”.

Örneklerle mi gitmek istersiniz?

Bakalım bu senenin en başlarına, en can arkadaşlarımdan birinin planlarına;

Plan: Mezun ol, ülkene dön, nişanlan, iş bul.

Gerçek: Mezun ol, ülkende isyan başlasın, burada kal(mak zorunda kal).

(yazar burada ünlem ve soru işaretleri ile doluyor)

Benim Planlar

Ve o dönemlerde ben beklemedeydim, bana bir start verilsin, birşey olsun, bir başlangıç noktasına gideyim ve her alanda planlarımı gerçekleştirmeye başlayayım diye. Başlangıç noktam tam olarak yılın ortasına denk geldi.

1 Temmuz 2011, Cuma.

Bu yılımın en mutlu anıymış, bilmiyordum.

Bilmeliydim belki de çünkü herkese nasip olmayacak güzellikte bir an ve geceydi. Start noktamın geldiğini biliyordum sadece. Planın raydan çıktığı nokta da tam olarak burasıydı. Yukarıda yazdığım dersin uygulama kısmı başlamıştı.

Belki de o yüzden şu Mor ve Ötesi şarkısını duyduğuma aklıma hep o en güzel akşamım ve onu takip eden  günler geliyor.

Kız en güzel en hafif giysisini giymiş 

Oğlan renkli bi’ dünya boyamış 

Kapkara kapılar sormuşlar onlara 

Ayıp olmaz mı 

Bu işler o kadar kolay mı?

Değildi. Yılın ikinci yarısı artan bir ivmeyle kendini sağa sola çarpıyor, bütün planlarımı ve planlarımızı ya zedeleyip kırıyor ya da yolda düşürüp orada bırakıyordu. Eylül ortasına geldiğimizde şiddeti Tsunami kıvamındaydı. Sonra geri çekilmeye başladı. Ama Tsunami kurbanlarının hayatı eskisi gibi olamazdı artık.

Metanet ve sabır iyi özellikler değildi artık.

Bütün hedeflerin netlik ayarı bozulmuştu.

En sağlam sanılan şeyler bile dalgaların etkisiyle değişmişlerdi.

(Bu kısmın fon müziği de Sertap’tan geliyor; İncelikler Yüzünden)

Öyle bir yıldın ki 2011 ne unutulabilirsin ne de hatırlanılmak istersin. Askerde bir SS kuralı varmış ya, onu baz aldın, olgunlaştırdın büyüttün bizi, ama katılaştıramadın. Belki o yüzden içten söyleyemiyorum şarkının nakarat kısmını, diyemiyorum ”Evet artık beni asla yaralayamaz hayat eğer istemezsem” çünkü biliyorum yapabilir. Ama belki 2012 senin gibi değildir di mi?

Unutulmayacağın kesin 2011,  son iki gününde kıyak geçtin diye affedileceğini sanma.

2012 bu da sana;

Storm clouds may gather
And stars may collide

http://www.youtube.com/watch?v=hvJpJl04cAI

(Fotoğraflar 2011′in ikinci yarısından random fotoğraflardır)

It happened when MJ died.

It will happen when Spielberg or Madonna or even Bill Gates dies.

It happened today as well.

One of those people who inspired us is simply gone.

(Hala izlemeyen varsa; http://www.youtube.com/watch?v=D1R-jKKp3NA&feature=share)

Her ölüm erken ölümdür derler. Sevdiğim bir filozofun dediği gibi “Steve Jobs’ın ölmesi, Somali de birinin ölmesinden daha kötü değildir”. İnsan insandır neticede. Ama bazı insanların bizi terketmesi bir başka etkiler insanı.  Bu yazıyı yazarken sürekli gözlerimin dolmasına ben de inanamıyorum. Bu kadar üzüleceğimi beklemezdim.

Ama beni anlamanız için size günümü anlatayım..

Geçen hafta Doğa‘ya “Ve Steve Jobs Apple’ı yarattı” isimli kitabı almış olmamdanve bir haftadır süren Pixar ve yeni çıkacak iPhone muhabbetlerinden bahsetmiyorum. Sadece bugünü anlatayım size.

Sabah 6.30 gibi iPhone alarmı ile kalktım (yalnız 1 erteleme ile)

Evden çıkmadan Facebook notificationlarıma bakmak üzere yine aynı telefondan ana sayfama baktım. Sayfanın üstüne bir yerlerde, herkesin Mac kullanmayı marjinallik gördüğü zamanlardan beri Apple kullanan, bize de kullandırtan ve Steve Jobs’ı ezelden beri seven arkadaşım Cem K.’nın şu paylaşımını gördüm “Some people are meant to live forever… Unfortunately, none does.” Altında şu resimle birlikte.

Aklımdan ilk geçen şu cümle:  “Tamam adam kanser de, niye hemen öldü gibi davranıyorlar ki?”

3 saniye sonra: “Lan?” (Jeton düşme efekti)

Günün devamında sinema ile ilgili dersimde Pixar’dan bir kısa film izledik, hocaya film montajlarımı iMovie’de yaptığımı söyledim, öğleden sonra birer adet Word, Outlook ve Internet Explorer sayfasını aynı anda açamayıp 15 dakika kitlenen bir bilgisayara küfürler ettim, akşam ise yemek yediğimiz yerde Doğa’nın bilgisayarından dizi izledik (elbette telefonundan internet sağlayarak).

Bilmem anlatabildim mi?

Yıllar sonra şöyle konuşacağız aramızda “Hatırlıyor musun, senin askerlik şubesine gittiğin gün Steve Jobs ölmüştü”.

Evet, sevgilim bugün askerlik için başvurdu. Aralık celbini bekliyoruz. Beklemiyoruz. iTears.

Ama bir tarihten daha bahsedilir. 16 Mayıs 1919. O gün Mustafa Kemal, Bandırma Vapuru ile yola çıkmıştır. Esas tarih değildir 16 Mayıs, şenliklerle kutlanmaz. Ama bir başlangıcı temsil eder. Okullar tatil olmaz, adına şiirler yazılmaz. Ama o vapurun varış olmasa da kalkış tarihidir.

Bu kadar tarihi bilgi neden gerekti derseniz..

Önemli olan tarih 29 Eylül 2006′dır. Hayatımın geri kalanını değiştirmiştir o gün olanlar. O gün bir milattır. Benim naçizane hayatımda elbette.

Ama 26 Eylül 2006 var bir de. O gün ben de bir vapura bindim. Kadıköy-Beşiktaş, 7.45 vapuru. Erken kalktım o gün, okula gitmeye hazırlandım. Makyaj  malzemelerine gitti elim. O gün makyaj yapmamaya karar verdim. Ne giydim hatırlamıyorum ama üstüme pembe yağmurluğumu aldım. İskelede buluştuk ve vapura bindik. İçeride bir yere, karşılıklı oturduk. Ardından da otobüs. Ne konuştuk en ufak bir fikrim yok.

O vapur yolculuğu benim 19 Mayıs’a giden, 16 Mayıs’ım oldu. O gün akşam olduğunda biliyordum ki bu sabahların bir anlamı olmalıydı ve vardı.

Not 1:  Teşbihte hata olmaz, biliyorum. Kurtuluş savaşı benzetmemi mazur görün, durum benzer geldi sadece. Bu yazıyı okuyup da mana veremeyenler de mazur görsün lütfen, kişisel bir yazı oldu ama paylaşmak zorundaydım.

Not 2: Makyaj yapmama sebebimi merak eden olursa; gördüğü şey hoşuna gitmezse 29 Eylül’den önce vazgeçmek için şansı olsun diye düşünmüştüm. Hala mantıklı geliyor. Evet.

Vega-Bu Sabahlarin Bir Anlami Olmali

http://www.hurriyet.com.tr/magazin/yazarlar/17906254.asp?yazarid=113&gid=61

Okudunuz mu? Size de ilham gelmedi mi? Anlamışsınızdır, bana geldi.

Elbette olumsuz olarak da bizi biz yapan kişilerimiz de var ama ben hep iyi yönde olanları yazmak istedim. Olumsuz olanları kendinden saymak istemedi bünyem. (Örnek: Beni dersten bırakıp okulumu uzatan hocayım-  yok ben almayayım)

Beni ben yapanları bir okuyun, belki sizin de içinizden yazmak gelir.

Ben annemin 24 yıldır bitip tükenmeyen sorularıma sabırla verdiği yanıtlarım…

Babasının “prenses” diye sevdiği her istediği yerine gelen bir kral kızıyım…

Kardeşimin ben ABD’ye giderken döktüğü gözyaşlarıyım…

Bıkmadan onlarca kez izlenmiş filmler, tekrar tekrar okunan kitaplarım ben.

Fırtınalı denizleri sakinleştiren, rüzgarıyla sarıp sarmalayan, beni güçlü kılan Doğa’yım…

Ailemin ilk göz ağrısı, gözlerinin yansımasıyım…

Farklı isim ve karakterlere sahip biyolojik olmayan kızkardeşlerimin üzüntü ve sevinçleriyim…

Yaptığım süprizler,  gittiğim ülkeler, hayal ettiğim şehirler, dağınıklığımdaki düzenim ben.

Ben Merve. Bildiğiniz işte.

• Bulgaristan veya Yunanistan’a yapılan her gezide “Abi bunlar nasıl Avrupa Birliği üyesi?!” muhabbeti yapılmak zorundadır.

Çünkü gerçekten, bunlar nasıl AB üyesi? Güzel ve yalnız ülkemizden fazlaları yok, eksikleri ise çok. En basitinden hava alanları- göya başkent burası- cücük kadar. Her yerde sigara içiliyor, bütün kahveciler bilmem neler dumanaltı. AB ve Türkiye ilişkisi gerçekten “Hoca bana taktı” durumunda. Neyse, bu konudaki gerçekler malum, tekrar geyiğe bağlamanın anlamı yok. Bir de şu “Fransız kalma” muhabbeti var şu ara, neyse işte.

• Rusça bilmeye gerek yok, Kiril alfabesini okuyabiliyorsan, hayat bu alfabenin kullanıldığı ülkelerde çok daha kolay olacaktır.

Çünkü bu manasız şekilleri bir araya getirdiğin zaman muhtemelen ne olduğunu bildiğin birşey çıkacaktır ortaya, örneğin; banka, klima, gişe vs vs. Nereye gideceğini bilirsin en azından!

• Sofya turist rehberindeki şu ifadeye dikkat çekmek isterim;

“Prostitution itself is not illegal, though pimping is” Açıklama yapmak istemiyorum, anlayan anladı zaten de, nasıl yani ya??

• Her erkek beyaz gömlekle güzel görünebilir.

Tamam biraz kel alaka oldu, ama farkettim de bu aralar en “ortalama” görünümlü erkek bile beyaz gömlekle “ortalama üstü” bir görünüme kavuşabilir,  “ortalama üstü” olanlarsa parlayabilir. Elbette,afedersiniz, kıro tarzıyla değil, kravat ceketle falan. Hazır tespitler yaparken bunu da araya sıkıştırıvereyim dedim.

• 4 mühendisten oluşan bir aile ukalalık katsayısı hafiften yüksek ama maddi açıdan aşmış, entelektüel ve kültürel açıdan fazlasıyla ileri sevide olabilir.

Bunların yanı sıra mutlu ve güzel bir aile olmayı da başabilirler, ki en önemlisi bu. Bu  tespit öylesine bir tespit olarak yapılmıştır, gerçek olay ve kişilerle alakası yoktur:P

Yapım Yılı:

Yönetmen: Darren Aronofsky

Oyuncular: Natalie Portman, Mila Kunis, Vincent Cassel, Barbara Hershey, Winona Ryder

Natalie Portman’a karşı aşırı bir sevgi besliyorum. Neden bilmiyorum, sanki ablam kuzenim kankam falan. Belki V for Vandetta‘dan diyeceğim ama ondan önce de severdim. Belki oynadığı her karakteri gerçek hale getirdiğinden, belki diğer Hollywood ünlüleri arasındaki mütevazi ve aklıbaşında duruşundan. Belki de yaşıtım gibi görüp kendimce sahiplendiğimden. Hepsi ya da hiçbiri. Bir sebepten Oscar aldığında-dedim ya- aileden biri almış gibi sevindim. Filmi görünce bana hak vereceksiniz, haketmiş. Filmin merkezindeki o değil, filmin kendisi o. Diğer oyuncular da elbette çok iyi ama doğru dürüst yoklar bile.

Sufle

Şimdi çikolatalı sufle düşünün. Canınız çikolatalı birşeyler istiyor ve sufle yemek istiyorsunuz. Bildiğiniz bir yer var, çok güzel sufleleri. Onun hayali ile gün boyu ağzınıza tatlı birşey koymadınız. Gözünüzün önüne geliyor; sıcacık servis edilmiş, yanında dondurması, kreması, kaşığınızı daldırıyorsunuz sıcak erimiş çikolata etrafa yayılıyor. Mekana giriyor, oturuyorsunuz. Menüye bakmanıza gerek yok, garson geliyor, söylüyorsunuz. Garson gidiyor. Siz bekliyorsunuz. Az sonra geri geliyor. Ve duymayı hiç beklemediğiniz bir cevap alıyorsunuz. “Suflemiz kalmamış, kusura bakmayın”. Biraz buruk, çıkıyorsunuz mekandan. Yolda durup bakkaldan bir Brownie alıyorsunuz. Brownie’yi de seviyorsunuz neticede. Çikolatalı değil mi? Evet. Ama yetmedi midenize, birşeyler eksik kaldı ama elinizden birşey gelmez.

Black Swan’dan çıktığımda işte tam olarak bu şekilde hissediyordum.

Halk olarak baleden biraz daha anlasak sanırım filmi daha çok beğenirdik. Bir gösterinin tüm aşamalarını izliyoruz filmde. Sahnelenecek olan Kuğu Gölü balesinin başrolünde Nina (Natalie Portman), Nina’nın merkezinde ise bale var. Mükemmel olmak istiyor, aşırı çaba gösteriyor ama Beyaz Kuğu’nun naifliğini, narinliğini barındırırken bir türlü Siyah Kuğu’da olması gereken tutku ve cazibeyi gösteremiyor balenin yönetmenine. Bir yandan da ekiplerine yeni katılan kız, Lily’yi (Mila Kunis) ve eski bir balerin olan annesini (Barbara Hershey) düşman olarak belliyor. Ama asıl düşmanı farklı.

Burada olay aslında beyaz kuğunun yaşadığı şeyler ile siyaha dönüşmesi değil bence. Beyazı zorla kazıyarak altından siyahı çıkarmak daha uygun gibi. Yin yang gibi birazcık. Her iyilikte biraz kötülük, her kötülükte biraz iyilik vardır ya, Nina da ruhunu kazıya kazıya bu siyahı ortaya çıkarıyor.

Yani filmden çıkaracağımız ders: Hiçbirşeyi kafana çok takıp aşırı stres, hırs, gerginlik yapmayacaksın. Relax!

Filmden notlar:

• Filmde aynaların kullanımı dikkat çekici, neredeyse her sahnede varlar ve Nina’nın kişilik parçalanmasını anlatıyorlar.
• Natalie Portman-o parmak kadar kız- balerin vücuduna daha uygun olmak için 9 kilo falan vermiş, 1 yıl bale dersi almış ve çekimler sırasında bir kaburgası dönmüş bir de kafasını bir yere çarpıp sarsıntı geçirmiş. Yuh.
• Filmin ilk yarısında parmağımı şıklatıp “Tempo! Tempo!” diye bağırmak istedim, ikinci yarı daha iyiydi.

• Anlayamadığımız bir nokta, gösteri sırasında sahne arkasında başbalerini giydiren, soyan, makyajını yapan vs vs bir ekip olmaz mı? Balerinler hep kendi makyajlarını kendilerimi mi yapar?
• Salondan çıkınca şöyle bir diyalog geçti: -Müzikler çok güzeldi. -E tabi Tchaikovsky (Çaykovski) yapmış! Gerçekten Kuğu gölünün müziklerinin yanı sıra kullanılan müzikler orjinal Kuğu Gölü’nün tersten çalınarak üzerinde oynanmasıyla elde edilmiş.
• Son olarak da bir tavsiye, siz siz olun filme giderken beklentilerinizi çok yüksekte tutmayın.

Yapım Yılı:

Yönetmen: Ömer Faruk Sorak

Oyuncular: Mehmet Günsür , Belçim Bilgin Erdoğan , Altan Erkekli , Yiğit Özşener , Ayda Aksel , Şebnem Sönmez , Hüseyin Avni Danyal , Yılmaz Gruda

Merve notu: 7.9

Acaba şu an yanımda olan insanla tanışmadan, onu sevmeden evvel bir yerlerde karşılaşmış mıyımdır onunla? Ne olmuştur ki aynı hastanede, benimle aynı gün doğan çocuklara? Herşeyin bir sebebi var ya hani, benim doğmamın sebebi ne peki?

Ben “tesadüf”lere inanmam. Herşeyin bir sebebi olduğuna inanırım. Filmin adına bakmayın, o da beni doğruluyor. Sadece o olaylara tesadüf demiş. Yalnız filmi izleyince anlayacaksınız ki tesadüfleri seven sadece “aşk” değil galiba.

Kırmızı Bisikletli Çocuk ve Fotoğraftaki Kız

Filmin konusunu duymayan kalmamıştır ama kısaca özetleyeyim. Deniz ve Özgür aynı yıl, aynı gün, aynı hastanede dünyaya gelmişler. Hayatlarının ilk yıllarını birbirlerine hayran olarak, devamını ise sürekli karşılaşmadan teğet geçerek 30′lu yaşlarını ortalamışlardır. Biri meşhur bir fotoğrafçı, biri de ortalama bir oyuncu olmuştur. Bu noktaya gelene kadar hayat onlar için bazen üzücü bazen güzel olaylarla devam etmiştir. Ve sonra… Tekrar karşılaşırlar…

İstanbul, Ankaralılar için başkasının çocuğu gibiymiş demek

Bir gün yönetmen Ömer F. Sorak ve eşi aynı hastanede doğduklarını keşfetmişler ve Sorak filmi çekerken kendi hikayelerinden ilham almış. Bence bu da ilginç bir nokta. Film genel olarak beğenilmeyecek gibi değil. Gerek çekimler, gerek konunun flashbacklerle ilerleyişi olsun, çok güzeller. Ankaralılar bu durumdan hoşlanabilir.

We heart Mehmet Günsur

Bütün oyuncular bireysel olarak bakılınca iyiydi. Sadece iki başrol arasında ne olduğunu çözemediğimiz bir eksiklik vardı sanki (ister elektrik deyin ister kimya, bilemedim ki ben onu).  Ailelerin filmdeki görevleri önemli idi ve benim en çok duygulandığım sahneler onlarla ilgili olanlardı nedense. Ezel’in Cengiz’i olarak bildiğimiz Yiğit Özşener de iyiydi ancak şu ara kendisinden sürekli bir kötülük bekler haldeyiz nedense.

Hoşçakaaaaaaallll…!

Ve müzikler… Bir filmi film yapan müziklerdir derim hep. Bunda da aynı şey geçerliydi.  Müzikler olmasa idi yanımdaki sevgili arkadaşlar ışıklar yandığında mendiller eskitmiş olmayacaklardı muhtemelen:)

Şimdi filme gideceklere görevlerini veriyorum;

GÖREVLER

Filmde,

1. Ünlü bir gazeteci bulun (Bulmanız zor olmayacak, açıkça görünüyor filmde:)),
2. Mehmet Turgut’u bulun. (Özgür karakterinde bu ünlü Ankarlı fotoğrafçıdan da esinlenilmiş)
3. Bir Orhan Pamuk kitabı bulun (ismini de istiyorum).
4. Bir Türkan Şoray filmi bulun (en sevdiğim:).
5. En beğendiğiniz şarkıyı seçin.
6. Yanınıza mendil almayı unutmayın.

1. Doğuştan gelenler: “İnsan 7′sinde neyse 70′inde de o’dur” derler ya, işte bu özellikler onlardır.Ne yaşarsak yaşayalım bir şekilde her yaşımızda ve her anımızda bizimle olacak özelliklerimizdir. Bunları bastırmaya ya da eğitmeye çalışsak da koşullar extreme olduğunda kendilerini ortaya çıkartırlar. Örneğin; kıskanç bir yapı ya da inatçı olmak, yumuşak başlı olmak buna örnek gösterilebilir.
2. Çevresel Etkiler: Bunlar yaşamımız süresince mevcut özelliklerimizin şekillenmesi, yoğurulması ile çıkan karakter özelliklerimizdir. Örneğin, “ergenlik” bir çevresel faktördür çünkü geçicidir, çünkü o dönemki karakter özelliklerimiz şu ankilerle aynı olmakla birlikte uçlarda yaşanır; sessiz bir yapıdaysak sessizliğin dibine vurulur, inatçıysak sırf inat olsun diye hareket edilir mesela. Ailevi olaylar, okul başarısı gibi şeylerin etkisi bulunur.

Bu ön bilgilendirmeden sonra 24 yıllık (evet anneanne, inanmadın bugün bana ama 24!!!) deneyimlerim ve etraftan gözlemlediklerim ile esas konuya geliyoruz.

İnsanın Karakterini Etkileyen Önemli Olaylar

ÜNİVERSİTE

UZUN İLİŞKİ (En az 1 yıl)

YURTDIŞI DENEYİMİ (En az 3 ay)

Bunlardan 1 ya da birkaçını yaşadıysanız şunları öğrenirsiniz,

• Sizin doğup büyüdüğünüz dünyadan çok farklı dünyaların da bulunduğunu,
• Bu dünyalarda, sizin dünyanızı çok farklı bulan bir sürü *bambaşka karakterlerde* insanlar yaşadığını,

Örnek; Lisede herkes aşağı yukarı aynı şehir ve benzer ailelerde büyümüştür, Üniversitede bu böyle değildir, şaşarsınız bir sürü farklı memleketten, ekonomik durumdan, dini inançtan, siyasi görüşten yüzlerce insanla bir sınıfta toplanmışsınızdır. Hele bir de yurttaysanız!

• Bu dünyalara karşı hoşgörüyü, saygıyı, bazen de sabrı,
• Hoşgörü, saygı, sabır olmadan bu listedekilerin hiçbirinde mutlu olamayacağınızı,

Örnek; ikili ilişkilerde tartışmalar illa ki olur, olmuyorsa bir gariplik vardır hatta. Bunlarda “dediğimden dönmem, hatalıysam bile kabul etmem, neden ben alttan alıyorum o alsın” tavırları önce karşınızdakini, neticede de sizi mutsuz ve yalnız bırakacaktır. Bu listeye bir de “empati” eklenmelidir ki her türlü ilişkide yaşamsal bir faktördür.

Örnek; ABD’de yanında kaldığım aile, hiçbir mecburiyetleri olmadığı halde evde domuz pişirmediler aylarca, bu hoşgörü sevgi saygı değilse, nedir?

• Fanatiklik, kör inat ve bencillik ile bu listedekilerin hiçbirinde mutlu olamayacağınızı,
• “Ben asla…” cümlelerinizi kurarken dikkatli olmanız gerektiğini,

Örnek; “Ay ben Çinliler hiç sevmem”, “Ben Yunanla muhatap olmam, kavga çıkar!”, “Ben asla müzikal izlemem”, “Ben asla sarışın bir erkeği beğenmem”…. Bu örneklerin yüzlercesi yazılabilmekle birlikte, birçoğu önyargılardan ibarettir ve birçoğu kendinden taviz vermek değil, sadece yeni deneyimlerdir.

Bu durumları yaşayıp kendilerine katabileceklerinden nasibini almayanlar da elbette mevcuttur- ki bu bence oldukça üzücü bir durum. Şu yazıyı “Bütün dünya buna inansa bir inansa, Hayat bayram olsaaa..” diye bitirmek istedim ama kel alaka. Bu liste yaşım ilerledikçe uzayacak, bundan da ayrıca eminim.

Barbie ve Cindy’ler hep vardı. Zamanla sayıları da arttı, yaşam standartları da. Kıyafetleri bir kutuda, ayakkabıları başka kutuda. Hiç evleri olmadı. Ama minik yatak ve yorganları vardı. Kumaş parçaları balo kıyafetlerine dönüşürdü.

Bir defterim vardı. 10 yıl boyunca kıyafetler çizdim oraya. Sarı saçlı veya esmer kızlara. Topuzlu ya da dalgalı saçlar yaptım. Bazen Mariah Carey’nin bazen Hülya Avşar’ın olurdu beğenip çizdiğim. Tamam çok yetenekli değildim. Ama aklıma gelen bir kombinasyon kayda geçmezse unutulurdu.

Sonra büyüdüm, alışverişe çıkar oldum. Bir şeyi beğenip de düşünmeden alanlardan olmadım hiç. Uzun düşünüp bazısını aldım, bazısını bıraktım. Çok para dökeceksem değsin istedim. “Bunu almama gerek yok, bunun yerine evdeki şunu giyerim” demeyi sevdim hatta.

Şimdi… beni IT Girl oynuyorum ve bundan zevk alıyorum diye yargılamayın…  tamam mı?!

Ayrıca lütfen şu listedekilerin en az birinden zevk almayacak bir kadın tanıyorsanız lütfen beri gelin;

• Sayısı gittikçe artan, her zevke hitap eden mağazaları tek tek gezmek, raf atlamadan incelemek,
• Etek/elbise/kolye/çizme/bikini/şort/ceket/sandalet/küpe/şal demeden aklınıza gelecek her türlü giyim ürününden beğendiğinizi çatırt diye parasını verip almak,
• İstediğin kombinlerde giyinip, konseptine göre beach party olsun resmi davet ya da bar olsun eğlencelere gitmek,
• Bu eğlencelerde çeşitli meslek gruplarından karşı cinsle flört etmek, hemcinslerine kıyafetinle, arabanla, erkek arkadaşınla hava basmak.

Sanal tatminler dünyasına hoşgeldiniz, hoşbulduk!